Optymalny termin siewu pszenicy ozimej (Triticum aestivum L) różni się w zależności od klimatu i warunków glebowych. Ogólna zasada jest jednak taka, że najwcześniejszy termin siewu skutkuje najwyższymi plonami ziarna i słomy.

Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku mroźnych terenów, gdzie uprawa musi rozwinąć silny system korzeniowy i być w stanie wytrzymać niskie temperatury w okresie zimowym. W południowej części prerii oznacza to wysiew najpóźniej do 1 września. Na innych obszarach o dłuższych opadach i łagodniejszych zimach możliwe jest wysiewanie do końca października bez negatywnych skutków.

Wcześniejsze terminy siewu skutkują wyższymi plonami, ale mogą również zmniejszyć gęstość roślin, co może prowadzić do zmniejszonego przetrwania zimy i ryzyka chorób. Dlatego też wielu producentów pokosuje swoje uprawy, aby osiągnąć pożądaną gęstość siewu. Dobrze umieszczony nawóz startowy może w tym pomóc, ponieważ dostarcza wczesnych składników odżywczych i wspomaga rozwój korzeni.

W badaniu przeprowadzonym w wielu lokalizacjach w Temora, Condobolin i Lake Bolac, przetestowaliśmy wpływ terminu siewu i gęstości roślin na antezę i wskaźnik zbiorów (HI) w kilku lokalizacjach. Ogólnie rzecz biorąc, optymalnym terminem siewu dla grupy o powolnej dojrzałości był 15 kwietnia, a kolejne dojrzałości wysiewano stopniowo później, np. w połowie – 5 maja, szybko – 25 maja. We wszystkich terminach siewu optymalna ekonomicznie obsada roślin wynosiła około 62 rośliny m-2, co przekłada się na wysoką liczbę krzewów, a tym samym kłosów na hektar.